Ramiz & Sagopa Kajmer Peki Madem

Silah gibi kurulurum,;
Kör bir kurşuna gururum.
Işık olmasan da tuzaklarıma,;
Ben yolumu bulurum.
Peki madem öyle olsun,;
Git yoluna güneşler doğsun,;
Başucumda şiirler suskun,;
Söyle sen nasıl bir sonsun?
Gidiyorsun uğurlar olsun,;
Al bu canımı senden dursun,;
Ben serçe, sen bir kuzgun,;
Beni niye can evimden vurdun?
Depresyon zindanları aklıyla mı sınar insanları hep?
Nasıl olabildin bu kadar leş?
Gerçekten insanlar bu kadar da mı kötü kardeş?
Alabilemiyor aklım, sinebilemiyor içime,;
İnsanlıktan bir kere çıkmış, bir daha giremiyor demek içine.
İyi niyetlerimin soykırımının yıldönümü,;
Heyecanımı öldürmek isteyen cümleni kestim yarıda gördün mü? Hıı?!.
İçinde bana sövdün mü? Hayat soğuk savaş,;
Ama bu savaşı kazanırım olsa da yavaş yavaş.
Bildin mi? Beni anlayıp hazmettin mi?
İnsan yapımı hayallerim var benim kap bir tane,;
Ama bu soğuk savaşlarına yeterince güneş gerek bir tanem,;
Savaşların kadar soğuk hava donuyor bir tanen,;
Nefesimi sıyır ciğerlerimden,;
Ama beni ayır diğerlerinden, hadi bunu yapalım lütfen!
Hayat ölümden beni kurtarır her gün,;
Başlangıçları olsa da kendi sonlarına varıyor,;
Başlayanlar da mutlak bir gün.
Sağlık olsun! Söylesene sen nasıl bir sonsun?
Peki madem öyle olsun,.